خبرهايي كه در اين وبلاگ در مورد نمايشگاه كتاب مي‌بينيد، حاكي از آن است كه نمايشگاه كتاب تهران با استقبال زيادي روبرو است. در عرض حدوداً پنج روز بيش از ۲ ميليون نفر از اين نمايشگاه بازديد كرده‌اند.

حالا بياييد و اين آمار را هم در كنار اين اخبار در نظر بگيريد. در اولين روز نمايشگاه، يك ويژه‌نامه روزنامه رسمي سرانه مطالعه در ايران را ۲۰ ثانيه و در چين ۶۸ دقيقه اعلام كرد.

اين جمعيت زيادي كه به نمايشگاه مي‌آيند كتابخوانند؟ اگر هر كدام يك كتاب كم حجم و يا جيبي هم بخرند و همان را بخوانند سرانه مطالعه ما به اين اندازه است؟ پس يا كتاب نمي‌خرند و يا مي‌خرند اما نمي‌خوانند. شايد هم آمدن به نمايشگاه براي بعضي‌ها ژست فرهنگي مي‌آورد كه پرداختن به اين مقوله در بحث فرهنگ‌سازي جاي دارد! 

در يكي از خبرها آمده بود كه نماينده نمايشگاه فرانكفورت از استقبال مردم شگفت‌زده شده‌است. فكر كنم از شنيدن اين آمار هم تعجب كند.

با پذيرفتن تمامي مشكلاتي كه در نشر كتاب و مضمون‌هاي تكراري و يا تجديد چاپ‌شده وجود دارد و نیز با احتساب مطالعه مجلات عمومي و روزنامه و احتمالاً قبوض اين آمار نشان مي‌دهد كه متاسفانه ما اصلاً كتاب نمي‌خوانيم.